Hold the Dark (2018)

Το σκοτάδι δεν είναι μια κατάσταση. Δεν είναι μια αρρώστια που θα κάνει τον κύκλο της και θα περάσει. Το σκοτάδι είναι μια διάσταση. Πολύ πιο πραγματική από όσες γνωρίζει ο άνθρωπος, πολύ πιο μεστή και ζωντανή, τρομακτική και γεμάτη τέρατα. Ένα ολόκληρο σύμπαν που διέπεται από ισορροπίες και νόμους. Όποιος υπηρετεί αυτούς τους νόμους και σέβεται τις ισορροπίες έχει μια ιδιότυπη γαλήνη και ζει σε ένα ναρκοπέδιο που κι αν τον τραυματίσει κάποτε δεν θα τον σκοτώσει. Όμως χαρά και αγαλλίαση δεν υπάρχει εδώ. Το μεσημέρι δεν διαδέχεται το πρωί και το απόγευμα δεν ξέρει κανείς αν θα έρθει ποτέ. Και οι θερμοκρασίες είναι χαμηλές. Υπό το μηδέν. Έτσι το αγαπούν τα πλάσματά του, οι πανέμορφοι θηρευτές που καραδοκούν πίσω από κάθε τι που φαίνεται άκακο αλλά δεν είναι. Αλλά και όσοι ζουν στο ημίφως της ύπαρξης.

Το σκοτάδι δεν είναι ένας κόσμος φιλόξενος, δεν είναι μια βόλτα στο πάρκο ή μια χαλαρή Κυριακή στο τέλος της βδομάδας. Είναι όλες οι ώρες, όλες οι στιγμές, όλες οι πτυχές και όλες οι ρηγματώσεις. Το σκοτάδι απαιτεί να είσαι αγελαίος σαν τον λύκο και μοχθηρός όπως ένας ιερέας του Αχανούς για να μην σε απορροφήσει. Μπορεί να σε τρελαίνει σιγά σιγά όμως μαθαίνεις να επιβιώνεις.

Όλα αυτά είναι καλά όσο διατηρούνται οι εύθραυστες ισορροπίες. Τι γίνεται όμως όταν αυτές διασαλευτούν; Τι γίνεται όταν κάποιος παρείσακτος ασεβής διέλθει στην ιερή περιοχή, στο άβατον των θηρευτών; Οι συνέπειες είναι τρομερές, το σκοτάδι αναδιπλώνεται, οργανώνεται και εξαπολύει τον όλεθρο. Ο εναγής εισβολέας θα πληρώσει με το αίμα του, τα λογικά του, τα όνειρά του ή όλα αυτά μαζί. Οι εγκάτοικοι του σκότους, ακέραιοι ή σακάτηδες, θα βρουν ξανά τον τρόπο να αποκαταστήσουν τις ισορροπίες, θα θεραπεύσουν τις πληγές, θα αποδώσουν ό,τι απαιτείται ως φόρο στο Αχανές και θα συνεχίσουν… έστω και φορώντας τις μάσκες του Απρόσωπου, έστω και μέσα στο μουρμουρητό και στο δέος.

Ως την επόμενη εισβολή, τον επόμενο ακρωτηριασμό, την επόμενη ανίερη πράξη…